Parentesis artean.

Egun batzuk blog-a utzi dut. Badakit nire iritziak itxaroten ari zaretela. Baina pazientzia eskatuko nizuekete, agian euskaraz idatziko dut, auskalo! Baina bi astean barru lanpetua egongo naiz. Pena handia ematen dit, baina ez da posible dena egitea, eta gainera ideia asko daukat. Pentsatu dut gaiari buruzko ilarak idaztea, adibidez lanari buruz, eta beste ilara bat seme-alabentzat aholkuak izango dira.

Ez dut aita astuna izan nahi, eta uste dut ez duela denbora galtzea merezi, gurasoek seme-alabei beti gauza berak esaten dizkiegu horregatik idatzi nahiago dut eta nire seme-alabei nahi baldin badute, blog-a irakurriko dute. Eta haiek jakingo dute kasu egiten didaten, ala ez.

Ez dudanez ezer gehiago aurreratzen, beste aldi batean jarraituko dut. Momentuz hau da dena.

Hamabost egun barru elkar ikusiko dugu, bitartean siempre nos quedará Frederico.